დავუბრუნდეთ იოდის დეფიციტისა და ორგანიზმისთვის მისი არასაკმარისი მიწოდების ყველაზე ხშირი გამოვლინებაა დიფუზური (მთელი ფარისებრი ჯირკვლის გადიდება) ეუთირეოიდული (არატოქსიური) ჩიყვი, მიმდინარე ჯირკვლის ფუნქციის დარღვევის გარეშე. იოდის დეფიციტის პირობებში ფარისებრი ჯირკვლის გადიდება კომპენსატორული რეაქციაა, „სამშენებლო მასალის“ – იოდის ნაკლებობის პირობებში თირეოიდული ჰორმონების საკმარისი რაოდენობის სინთეზის უზრუნველსაყოფად. იოდის დეფიციტის ყველაზე ხშირი გამოვლინება კვანძოვანი ჩიყვის განვითარება გახლავთ. ქალებში კვანძები 2-4-ჯერ უფრო ხშირად ვლინდება. სხვადასხვა სტატისტიკური გამოკვლევებით დადგენილია, რომ ფარისებრი ჯირკვლის ერთეული კვანძების ავთვისებიანობის შესაძლებლობა მხოლოდ 5 %-მდეა.

არის შემთხვევები, როდესაც თერაპიული მკურნალობა შედეგს არ იძლება და აუცილებელია ოპერაციული ჩარევა. ნებისმიერი ოპერაცია, მით უმეტეს ფარისებრი ჯირკვლის, ქირურგიულ პრაქტიკაში არასდროს ითვლებოდა ადვილ ოპერაციად. პირიქით, ის ერთ-ერთი ყველაზე რთული და დელიკატური ოპერაციაა. ასეთი ოპერაციები უნდა ჩაატაროს მხოლოდ დიდი გამოცდილების მქონე ქირურგმა, რომელიც ფლობს როგორც ქირურგიულ ისე მიკროქირურგიულ ტექნიკას უმაღლეს დონეზე.

დღეს ქირურგს ამაში თანამედროვე ტექნოლოგიებიც ეხმარება. მედიცინა ვითარდება დიდწილად სწორედ სამედიცინო ტექნიკის სრულყოფის ხარჯზე. სწორედ მსგავსი ახალი ტექნოლოგია გახლავთ ულტრაბგერითი სკალპელი „ჰარმონიკი“, რომელიც ერთდროულად ჭრის კიდევაც და კოაგულაციასაც ახდენს, რაც ოპერაციას თითქმის უსისხლოდ აქცევს. არადა, ფარისებრზე ოპერაცია ერთ-ერთ ყველაზე „სისხლიან“ ოპერაციად ითვლება, ვინაიდან ჯირკვალი ძალიან ინტენსიურად მარაგდება სისხლით და უამრავი სისხლძარღვი შედის მასში.

ქვემოთ, ვდებ ბმულს, რომელზეც 1,47 წუთის ხანგრძლივობის ვიდეოა. ოპერაცია ტარდება ულტრაბგერითი სკალპელი „ჰარმონიკით“, გამოყენებულია მაკრატელი: “FOCUS”.
თირეოდექტომიის ოპერაციას ატარებს გია პაჭკორია „კუზანოვის კლინიკაში“.  /მინდა გითხრათ, რომ მსგავსი სკალპელით ოპერაცია თბილისში ჯერჯერობით მხოლოდ სამ კლინიკაში კეთდება/.  

დიდი თხოვნა მაქვს, ვისაც სუსტი გული გაქვთ, არ გახსნათ ვიდეო!!! თუმცა, საშიში მართლაც არაფერია და ოპერაცია უაღრესად დახვეწილად მიდის და “თითქმის უსისხლოა” მსგავსი ოპერაციიდან გამომდინარე. როგორც ვთქვი, ფარისებრი ჯირკვალი „დახუნძლულია“ სისხლძარღვებით, თითქმის ხორხზე დევს, შესაბამისად ძალიან დელიკატურ მუშაობას და საქმის ზუსტ ცოდნას მოითხოვს ქირურგისგან.
დაბოლოს დავძენ, თუ რა შემთხვევაში არის მიზანშეწონილი ოპერაციები ფარისებრ ჯირკვალზე. აუცილებელ ქირურგიულ ჩარევას მოითხოვს შემდეგი კატეგორიის პაციენტები:

• პაციენტები, ფარისებრი ჯირკვლის კიბოს დადგენილი დიაგნოზით.
  (დროული ოპერაცია 95%-ში იძლევა სრულ განკურნებას);
• პაციენტები, ფარისებრი ჯირკვლის ნებისმიერი ზომისა და რაოდენობის კვანძოვანი
  წარმონაქმნებით, როდესაც არსებობს ეჭვი მათ ავთვისებიანად გადაგვარებაზე (უბგ და
  პუნქციის მონაცემებზე დაყრდნობით)
• პაციენტები, სწრაფად მზარდი კვანძოვანი წარმონაქმნებით.
  (კვანძის 2-ჯერ გაზრდა ნახევარ წელიწადში)
• პაციენტები, კვნძოვანი წარმონაქმნით ზომით 3 სმ-ზე მეტი, პუნქციით მიღებული
  შედეგების მიუხედავად;
• პაციენტები, კვანძოვანი წარმონაქმნებით ქრონიკული აუტოიმუნური თირეიდიტის
  ფონზე; (ავთვისებიან სიმსივნედ გადაგვარების მომატებული რისკი)
• პაციენტები, რომელთაც გადიდებული ფარისერი ჯირკვლის (დიფუზური ან კვანძების
  არსებობასთან დაკავშირებული) გამო აქვთ სუნთქვის და ყლაპვის გაძნელება.

ყველას გისურვებთ ჯანმრთელობას!!!

ეს კი ვიდეო. ვლავ გთხოვთ, თუ არ შეგიძლიათ მსგავსი გამოსახუელბის ნახვა არ უყუროთ:

აღმოვაჩინე, რომ ქართული ნეტი მეტად მწირია რაიმე გითხრას ან გაგაგებინოს. ერთადერთი კლინიკა, სადაც გაიგებ თუ რას აკეთებენ და როგორ – კუზანოვებისაა. გულანთებული ვეძიებდი ფორუმზე ასე პოპულარულ ჯანაშიას საიტს – იქნებ ერთიანად შევადარო რა ხდება ან თავის მეთოდიკაზე რაიმე დაწეროს მეთქი. ერთადერთ სტატიას „ავერსის“ საიტზე გადავეყარე, რამაც ინფორმაციულად დიდად არ მომხიბლა. გავიგე, რომ ღია მეთოდიკას მიმართავს, ტამპონებს არ ხმარობს და ოპერაციას აკეთებს სედაციის მეთოდით. ეს სედაციაც სულ ახლახან გავიგე რა ხილია. მას შემდეგ რაც ამ ამერიკელი ექიმის /რომელიც ბოლო 6 წელია მგონი ამერიკის საუკეთესო პლასტიკურ ქირურგად ითვლება/ ბმულზე წავიკითხე, სედაციამ დიდად არ მომხიბლა. საკმაოდ ბევრ რისკს შეიცავს. ვერც ის გავიგე, რას ნიშნავს უსისხლო? /არა ძალიან მარტივად ნამდვიალდ არაა საქმე. რით მიიღწევა ეს უსისხლობა? აი, ესაა მთავარი./ ალბათ, გაგვარკვევს ექიმი, მაგრამ მე როგორც ძალიან ეჭვიან პაციენტს უკვე ერთგვარი ბარიერი გამიჩნდა. თუმც, მინდა ვთქვა, რაც კი მისი ნახელავი მინახავს, იცის ამ ადამიანმა ცხვირის ოპერაცია და კარგადაც იცის. ის ერთ-ერთია, ვისაც თბილისში ეს საქმე, როგორც იტყვიან “საკაიფოდ” გამოსდის.

ვერ ვიტან ვირუსულ პიარს. არადა ჩვენს სივრცეში ყველაზე აქტიურად ის მუშაობს სწორედ. ამიტომ, გადავწყვიტე ისევ ფორუმის იმედად არ დავრჩენილიყავი და სამეცნიეროსთან მაინც მიახლოვებული ინფორმაცია მეძია. ფორუმი კი მეტად სუბიექტური წყაროა და არაფრისმომცემი.

კვლავ განვაგრძე  ინფორმაციის ძიება – დავინტერესდი ღია მეთოდიკაზე – გუგლის ბიძიას საძიებოში ჩავუწერე: რინოპლასტიკის ღია მეთოდი – და ისევ კუზანოვების საიტი ამომიგდო. ვერ ავცდი მათ საიტს და ჩავუჯექიი… ჩავუჯექი და ჩემთვის იმდენი ახალი რამ გავიგე, რომ პირდაპირი მნიშვნელობით პირი ღია დამრჩა…

თუ დააკვირდებით ჩემს მიერ დადებულ სურათს, ღია მეთოდიკაზე სიმონ მუმლაძეს საუბრობს. ევრიკაა, გამიხარდა და მივაშურე მის ბლოგს. თუ რა არის ღია მეთოდი, იქნებ დამატებით, უკვე ჩემი არსებული ცოდნა შევავსოთქო. მაგრამ, აქაც კოვზი ნაცარში ჩამივარდა. არანაირი საჭირო ინფორმაცია

თითქოს ყველამ პირი შეკრაო ისევ ფორუმი? ფორუზე კიდე ერთ ექიმს, ქურიძეს სწყალობენ მეტად… ის კი, დახურული მეტოდით მუშაობს. ჰოდა, გუგლმა ისევ ფორუმი ამომიგდოო ერთი სიტყვით, აქაც რომ ვერაფერს გავიგებდი კარგად მივხვდი, იქნებ სხვაგან ვეძიოთქო და მივაშურე FB-ს.

იქნებ აქ გამიმართლოს და რაიმეს მივაგნო მეთქი… ჰოდა, “რაღაცას” მივაგენი… რამაც ცოტა არ იყოს გული დამწყვიტა. რას? აი, გაჩვენებთ. დავაკონკრეტებ. სიმონ მუმლაძის ძიება ამ ჩვენს საყვარელ სოციალურ ქსელიშიაც დავიწყე. აღმოვაჩინე მისი პირადი გვერდი და „პლასტიკური ქირურგია/ Health Center“ – რა თქმა უნდა ინფორმაცია რა არის ღია წესით რინოპლასტიკა, ვერ მოვიპოვე, მაგრამ გულდასმით დავიწყე სურათების დათვალიერება და შეუსაბამობა აღმოვაჩინე. „პლასტიკური ქირურგიის ცენტრის“ საიტზე და მის გვერდზე ერთი და იგივე სურათში, ერთი და იგივე გოგოს, სხვადასხვაგვარი ცხვირის წვერი აქვს ევრიკაა, დავაკვირდი და ნამდვილად არ მეშლებოდა. ერთ სურათზე ცხვირის ზურგი აშკარად მოკლეა და წვერის მომრგვალება საკმაოდ ზემოდან იწყება, მეორეზე კი განსხვავებულია…

რომ ბევრი არ გავაგრძელო აი, რას ვგულისხმობ. ნახატზე გაჩვენებთ. ეს არც მეტი, არც ნაკლები – ცხვირის წვერის დაშვებაა. ერთში ქირურგი ხვდება, რომ მსგავსი რამ არ შეიძლება წარმატებულ ოპერაციად ჩაითვალოს და მას ასწორებს. ეტყობა, ექიმი არ ელოდა, რომ ჩემნაირი აუტანელი და კირკიტა პაციენტი ან მნახველი ეყოლებოდა მის გვერდს. დარწმუნებული ვარ, მეც რომ დიდი დრო არ დამეხარჯა იმაზე და არ გამეგო რა არის ცხვირის წვერის არმირება და შემდეგ მისი დაშვება, ვერც ვერაფერს მივხვდებოდი. მაგრამ გავიგე და, როგროც „105“-ები იტყოდნენ ოდესღაც – „აი, გამიტყდა, რაა მაგრად, გამიტყდა“.

პირად გვერდზე განთავსებული სურათი.

კლინიკის გვერდზე განთავსებული სურათი

ისე სხვათა შორის, მსგავსი შეუსაბამობები სხვა ფოტოებშიც ვნახე. ოღონდ დამეზარა მათი მსგავსი ფორმით დამუშავება. ამიტომ, ამ ჯერზე ამას დავჯერდები… უფრო ღია ფერის ფოტო „დაუმუშავებელია“, ჩამუქებული, ჩემი აზრით – „დამუშავებული“.

P.S. და თუ რა არის „არმირება“  და „წვერის დაშვება“  ამას შემდეგ უსტარებში მოგახსენებთ.

ისე, მგონი მოცლილი ვარ, რომ არ დამეზარა ეს სამუშაო… უნდა ვთქვა, რომ სურათები სხვადასხვა ზომის იყო, დავიყვანე ერთ ზომაზე. მაგრამ ის გიფი და ხაზებიც რომ არ გამეკეთებინა, განსხვავება აშკარად ჩანს ცხვირის წვერის ფორმაში. შესაძლოა უმნიშვნელოა ერთი შეხედვით, მაგრამ რინოპლასტიკაში სულ ოდნავ გათვითცნობიერებული ადამიანისათვის უკვე ბევრისმთქმელია.

რეპროდუქციულ ჯანმრთელობაზე ზრუნვა განისაზღვრება როგოც ერთობლიობა მეთოდების, საშუალებების, ტექნოლოგიების და მომსახურების, რომლებიც ხელს უწყობენ რეპროდუქციულ ჯანმრთელობას და კეთილდღეობას ამ სფეროში არსებული პრობლემების გადაწყვეტითა და თავიდან აცილებით. ის აგრეთვე გულისხმობს სექსუალურ ჯანმრთელობასაც, რომელიც გულისხმობს პიროვნებებს შორის ურთიერთობების სრულყოფას, და არა მხოლოდ კონსულტაციებს და მკურნალობას სქესობრივი გზით გადამდებ დაავადებებზე და მათგან თავდაცვაზე.

მიუხედავად ინტერნეტ საინფორმაციო სივრცის მეტ-ნაკლები გაჯერებისა სამედიცინო ინფორმაციით, ქართულ ინტერნეტ-სივრცეში არ არის ერთიანი საინფორმაციო რესურსი, რომელიც ერთად შეკრებს ყველა პრობლემას, რომელიც დაკავშირებული იქნება რეპროდუქციულ ჯანმრთელობასთან, უსაფრთხო დედობასთან, რეპროდუქციული ორგანოების ონკოლოგიური დაავადებების სკრინიგთან, ბავშვის ჯანმრთელობასთან. უმეტესწილად საზოგადოების არაინფორმირებულობა ბევრ საკითხებში, მისი განათლების დაბალი დონე წინაპირობაა უკვე დაგვიანებული მკურნალობისათვის.

ამიტომ, მიიღეთ ამ გამოკითხვასი მონაწილეობა:

https://spreadsheets.google.com/viewform?formkey=dHIwazlNTFdtd01iVWIxNHdQYllXT1E6MQ

კინოცენტრის საიტზე რამდენიმე მშრალი ფრაზაა, რომელიც  ფილმის შინაარს აღწერს. აი ეს აღწერაც: „მეორე მსოფლიო ომში მამის დაღუპვის შემდეგ გიგა ბეთანელს ახლობელთაგან აღარავინ დარჩება და თავადაც ფრონტზე გაემგზავრება, მაგრამ ფრონტის ნაცვლად, დონბასის სამხედრო დანიშნულების ქარხანაში მოხვდება. ფრონტზე გაგზავნილი წერილების პასუხებს რომ ვერ მიიღებს, ნანა გიგას დაღუპულად ჩათვლის. წლების შემდეგ გიგა სამშობლოში, მეტალურგიულ ქარხანაში სამუშაოდ ჩამოვა. იგი ახლადშეძენილი მეგობრის, თამაზის ოჯახში სტუმრობისას ნანას შეხვდება, რომელიც თამაზის მეუღლე გამხდარა. შეხვედრას ორივე მწვავედ განიცდის. საკუთარ თავთან ჭიდილის შემდეგ, გიგა გადაწყვეტს, რომ მეგობრის და საყვარელი ქალის ცხოვრების დანგრევის უფლება არ აქვს“.

ამ მშრალი ტექსტის იქით ერთი მეტად ბანალური და  მთელი თავისი „ტრაგიზმით“ მეტად მარტივი სიყვარულის ისტორია იმალება. ალბათ გახსოვთ, მხატვრული ტექსტის თავისუფალ სივრცეზე ვსაუბრობდი ერთ-ერთ წინა პოსტში. და უცებ წარმოვიდგინე, რა მოხდებოდა მთელ ამ „ისტორიაში“, რომ ყველაფერი ტყუილზე არ აგებულიყო? უბრალოდ, ბავშვური ტყუილიდან იწყება ყველაფერი… გიგას სურს „გმირი“ გამოჩნდეს საყვარელი გოგონას თვალში და ცრუობს, რომ ომობს. გოგოც სიცრუის მსხვერპლი ხდება და უკან დაბრუნებული წერილები მისთვის მხოლოდ „სიკვდილის“ მაუწყებელია.

ეს ტყუილი არაფერია… აი, მერე რატომ რთულდება ასე ურთიერთობა? მართლა არ მესმის, რატომ უნდა ეცრუა ნანას ქმრისთვის, რომ ის არ იცნობდა გიგას? განა ყველაფერი აქედან არ დაიწყო? და რომ ეთქვა იცნობდა გიგას და ბავშვობაში, ოდესღაც უყვარდა კიდეც, ნუთუ ასეთი დიდი ცოდვა იქნებოდა?

ტყუილს მოკლე ფეხები აქვსო და სიმართლეც ირკვევა… და თუ ტყუილი აპატიეს, ვითომ ქმარი ნანას სიმართლეს არ აპატიებდა? რა თქმა უნდა, აპატიებდა… მაგრამ, აი თავი დავიჭირე უზუსტობაში, განა რა იყო საპატიებელი? ახლა უბრალოდ, ჩემით შევავსე „თავისუფალი სივრცე“, მეტი არაფერი.

ერთი არ მესმის, რატომ არ ქონდა უფლება ნანას ჰყოლოდა ბავშვობაში შეყვარებული და ჰქონოდა თვისი ცხოვრება? არა, ფილმში ამაზე არაა საუბარი, მაგრამ როდესაც ფილმის გმირი ამას ერთგვარ ცოდვად აღიქვამს, იმდენად დიდ „ცოდვად“ რომ ურჩევნია იცრუოს, უკვე მეტად ცუდია. გულწრფელი სიყვარული უნდა დამალო, რატომ? ნანა მიდის მისი ბავშვობის „სიყვარულთან“ და სთხოვს, დღეს ოჯახში არ ესტუმროს, ვინაიდან ეს მისი ოჯახია. ეს სცენა ჩემთვის გამაოგნებელია -  რად უნდა მას ისეთი არამყარი ოჯახი, რომელსაც გიგას ერთი სტუმრობა დაანგრევს? თუ მას არა სჯერა საკუთარი თავის და არც საკუთარი გრძნობების ქმრისადმი და ასე ეშინია, განა შეიძლება ეს ურთიერთობა თუგინდ მომავალში მყარი იყოს? საბოლოოდ მაინც „ოჯახი“ იმარჯვებს ერთი ადამიანის განცდაზე, რომელიც შესაძლოა მცდარიც კია, მხოლოდ ბავშვური გულუბრყვილობის ანარეკლია და მეტი არაფერი…

ფილმის მოკლე აღწერაში ასეთი ფრაზაა: „საკუთარ თავთან ჭიდილის შემდეგ, გიგა გადაწყვეტს, რომ მეგობრის და საყვარელი ქალის ცხოვრების დანგრევის უფლება არ აქვს“ – და თუ მას ეს შეეძლო და თავად თქვა უარი, ისევ იქ მივდივართ, ნანას ტყუილ სიყვარულზე ქმრისადმი. როგორ შესძლებდა გიგა იმის დანგრევას, რაც მის ძალებს აღემატებოდა. თუ შესძლებდა, ე.ი. ამის შესაბამისი ნიადაგიც იქნებოდა.

ერთი სიტყვით, ჩემთვის ეს ყველაფერი ღირებულებათა არევაა და ცრუ ფასეულობები. არა, განა იმიტომ რომ ოჯახია ცრუ ფასეულობა, ღმერთმა დამიფაროს ასე ვიფიქრო, არა…

ფილმში ფრაზაა – „რა მინდა აქ, ვინც რა უდნა ჩემზე ის თქვას, ის ფიქრობს ჩემზე“ და ქალი მიდის ქარხანაში, გიგა დაინახავს და მას უკან გაეკიდება. შემდეგ უცებ ფხიზლდება და რას ვაკეთებო… ქალი ქმარს უბრუნდება.

უბრალოდ, მთელი ამ შინაარსში დღეს მეტად ცრუ მომეჩვენა ეს განცდები… ყველაფერი რაღაც ყალბია და არადამაჯერებელი.  აი, საბოლოოდ მაინც ვერ ვხდები რა იმარჯვებს? მეგობრობა? ოჯახი არ ინგრევა, და თუ ამ ოჯახს სიყვარული ედო საფუძვლად, განა შეიძლება დანგრეულიყო? გიგა ხომ საკუთარი „მეს“ ნიველირების ხარჯზე ახერხებს ამას – ის არაფერს „აშავებს“. საბოლოოდ ყველა ღირსეულად იქცევა, პატივს სცემს მეგობრობას, საზოგადოებას, ოჯახის „სიმყარეს“. …და სადღაც დაკარგულია ადამიანი თავისი ტკივილით და სიყვარულით…

მაგრამ იქნებ ყველაფრის თავი სიცრუეა? ის პატარა უცოდველი ტყუილი პატარა ბიჭს თავის გმირად წარმოდგენის უფლება რომ მისცა? და ეს ყველაფერი უკვე მისი საზღაურია? იქნებ… თუმც, ეს მხოლოდ ჩემი განცდაა და მას თავს არავის ვახვევ.

უცნაურია დღევანდელობასთანაც აღმოვაჩინე კავშირები.  მეჩვენება, ჩვენი საზოგადოება დიდად წინ არ წასულა ამ 50 წლის განმავლობაში. საკუთარი ცხოვრების ცოტა გვეშინია და სხვისაში გვიყვარს ცხვირის ჩაყოფა. ან უფრო სწორად, ეს ცხოვრება უინტერესოა, რუტინული და უემოციო. ამიტომაც საფარად ხან წეს-ჩვეულებებს, მყარ ღირებულებებსა და საზოგადოების ზნე-ჩვეულებებს ვიშველიებთ, რომ საკუთარი უსუსურობა დავმალოთ.

მეც შორს არ ვარ ამ საზოგადოებისგან, მეც მისი განუყოფელი ნაწილი ვარ…

12 ოქტომბერი 2006

ნებისმიერ ადამიანს უპრობლემოდ შეუძლია აჩვენოს სად მდებარეობს „ზევით“ და „ქვევით“.

პრაქტიკულად ყველა დაეთანხმება იმას, რომ მიმართულება „წინ“ - მარჯვნივ იყურება, „უკან“ – მარცხნივ. დასავლურ კულტურაში ამ მოსაზრებას წერის მიმართულება, საათის ისრის სვლა (ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს გამოგონება) ამყარებს, აგრეთვე ბევრი ადამიანი საკუთარი სიცოცხლის მსვლელობას გზად, წინ სვლად რომ შეიგრძნობს, ესეც.

შევათავსოთ ეს ოთხი ძირითადი მიმართულება, იმავდროულად გამოვსახოთ ვექტორების ჯამი, რაც შედეგად რვა მხარეს მოგვცემს.

მოდით ნუ მოვიხიბლებით ამ ოთხი მიმართულების სამყაროს ოთხ მიმართულებაზე მსგავსებით, ვინაიდან სხვადასხვა ქვეყანაში ადამიანები სხვადასხვაგვარად აღიქვამენ სამყაროს: მონღოლისთვის „წინ“ ნიშნავს მოძრაობას სამხრეთისკენ, ხოლო რუსეთის ევროპული ნაწილის მცხოვრებისთვის სამხრეთი მდებარეობს „ქვევით“, იქ სადაც ყირიმია (და არა მაგალითად კუბა).

ჩვენს სქემაზე ჩანს, რომ „ზევით“ და „წინ“ ვექტორების ჯამი წარმოადგენს მარჯვენა ზედა კუთხისკენ მიმართულებას. ეს ორგანზომილებიან სივრცეში მოძრაობის მიმართულების ყველაზე „პოზიტიური“ კუთხეა. საპირისპირო მხარეს, შესაბამისად ყველაზე „ნეგატიური“ კუთხე მდებარეობს. სწრაფვა ზედა მარცხენა კუთხისკენ შეიძლება განვიხილოთ ზემოთ მოძრაობად, მაგრამ „არსაით“, ხოლო მარჯვენა ქვედა კუთხე – სწრაფვა „წინ უფსკრულისკენ“. ობიექტი, რომელიც კომპოზიციის შუაშია, როგორც წესი, მშვიდია და კომპოზიციის სიმეტრიულობას ამყარებს.

მოდით შევხედოთ ემოციების მატრიცას მთლიანობაში.

თავიდანვე გავაფრთხილებ მკიხველს, რომ ემოციების მატრიცა ყველაფერს არ უდნა მივუსადაგოთ – არსებობს უამრავი გამონაკლისი და კერძო შემთხვევა. მაგალითად, თუ ქაღალდის ფურცლის მარჯვენა ქვედა კუთხეში მოვათავსებთ კომპანიის ლოგოტიპს (ათი რეკლამიდან რვაზე ლოგოტიპი იქაა განთავსებული), სულაც არ ნიშნავს რომ ეს რაიმე ნეგატიურს გამოხატავს. პირველი, ერთ ფურცელზე შესაძლოა რამდენიმე კომპოზიცია იყოს. მეორე, ყველა ობიექტი არ შეიძლება კომპოზიციის ნაწილი იყოს. მესამე, სტატიკური ობიექტებისადმი ეს მატრიცა გამოუსადეგარია (საჭიროა სხვა მატრიცების გამოყენება, მათზე – სხვა დროს).

ჩვენთვის ცნობილია ბიზნესის მმართველის სურვილი ყველა შესაძლო საშუალებით მოყვეს საკუთარი წარმოების მიღწევებზე. ამაში მას სარეკლამო სააგენტოები და სტუდიები ეხმარებიან. ყველაზე პრიმიტიულ დონეზე არის წარმოდგენა, რომ მსუქანი შრიფტი კომპანიის სანდოობას განსაზღვრავს, რომ წარწერა რომელიც მთელ სივრცეს იკავებს, უფრო თვალსაჩინოა წარწერაზე, რომლის ირგვლივაც ჰაერია, რომ „მთავრული“ უფრო სოლიდურად გამოიყურება, ვიდრე „ნუსხური“ და ა.შ.. ყველა ეს მცდარი წარმოდგენა ახასიათებს დაბალი გარჩევადობის მქონე ადამიანს. უფრო მაღალ დონეზე, აზრის გადასაცემად სხვა ინსტრუმენტებს იყენებენ.

ამიტომ, ძალიან ფაქიზად (ისე რომ შამანობასა და მისტიციზმში არ გადავვარდეთ) ემოციების მატრიცას ორი ნავთობის კომპანიის – უცხოური და  სამამულო – ლოგოტიპის მიმართ გამოვიყენებთ.

იუკოსის ლოგოტიპი დავანაწევროთ ურთიერთსაპირისპირო მიმართულებებით. თეთრი დიაგონალები მიისწრაფვიან მარცხენა ქვედა კუთხისკენ. ისი რომ ვიგულისხმოთ, რომ დიაგონალები საპირისპირო მხარეს მიდიან, იქ მათ აწვება ყვითელი სამკუთხედი, რომელიც ერთ წამში ქვემოთ დაცურდება. ნიშანი კლიენტს უდავოდ მიაწოდეს „ყველაზე მყარი გეომეტრიული ფიგურის“ ლეგენდით, მაგრამ ეს იდეა მთლიანად დისკრედიტირებულია პირამიდის სამი შემადგენელი სამკუთხედის წვეტიანი კუთხეებით, რომლებიც მიმართულია ქვემოთ. მსუქანი შრიფტით დაწერილ ასომთავრულ ასოებსაც არ შეუძლია შეაკავოს მსგავსად „დაფანტვადი“ კონსტრუქცია.

„ბი-პის“ ლოგოტიპი სრულიად საწინააღმდეგოა. აქ ჩვენ ვხედავთ სიმეტრიულ, მშვიდ, ექსტრავეტულ, ყვავილოვან-მზიან კომპოზიციას, რომელიც ორი პოზიტიური სხივით მიმართულია სახელწოდების ორი ნუსხური ასოსკენ. ეს არის დინამიკა, რომელიც სუპერსიმშვიდეს ამყარებს.

მოუმზადებელი მაყურებელიც კი მიხვდება განსხვავებას „გადაღუნვასა“ და „აყვავებას“ შორის – ისინი ნიშნებია დაპროგრამირებული.

რაზეც გსურთ დაგენიძლავებით: როდესაც კორპორაცია „მიგის“ საქმეები კარგად წავა, ისინი ახალ ლოგოტიპს შეუკვეთავენ, ჩიტის მიმართულებას შეცვლიან, და რაც მთავარია, მარცხნივ გადახდილი ასოების გამოყენებას შეეშვებიან (რაც საერთოდ არაბუნებრივია).

ახლა კი გავისეირნოთ ქალაქში და შევხედოთ, როგორ იყენებენ ემოციების მატრიცას ისინი, ვინც პროფესიულად უდგება ემოციებზე ზემოქმედებას.

ტექსტის დედანი

რა საჭიროა ამხელა შესავალი არა? მაგრამ უნდა დავწერო – აი, საშინლად არ მომწონს ეს ე.წ. რიმეიქები და ფილმის „გაგრძელებები“ …და თავი დავიზღვიე …

„გაგრძელებები“ უფრო არ მიყვარს. ის ჩემს წარმოსახვას სპობს, ზღუდავს. მე ის მომწონს და მხიბლავს, თუ როგორ დავასრულებ უკვე ჩემად ქცეულ ისტორიას და არა ის, სხვა რას შემომთავაზებს. 

იყო ერთი ძალზე საინტერესო პოლონელი ესთეტიკოსი ნიკოლაი ჰარტმანი. მან ლიტერატურული ტექსტების განხილვისას შემოიტანა ასეთი ცნება – „მხატვრული ნაწარმოების თავისუფალი სივრცე“. ეს „თავისუფალი სივრცე“  ჰარტმანმა მართალია ლიტერატურას მიუსადაგა, მაგრამ ნებისმიერ “მხატვრული ტექსტის” კითხვისას შეგვიძლია გამოვიყენოთ  (მხატვრულ ტექსტში ამ შემთხვევაში მოვიაზრებ ნებისმიერ მხატვრულ ნაწარმოებს და არა მხოლოდ ლიტერატურულ ტექსტებს – შენ.). ეს „თავისუფალი სივრცე“ ჩემი სივრცეა, ამ ტექსტის მკითხველის და აღმქმნელის. სწორედ ეს სივრცე მაძლევს საშუალებას ითამაშოს ჩემმა ფანტაზიამ, წარმოვიდგინო მეტი, ჩემებურად შევავსო ის და „შევქმნა“ უკვე დასრულებული ფილმის ჩემეული „დასასრული“.

შესაძლოა უცნაურად მოგეჩვენოთ ის, რასაც ახლა ვიტყვი, მაგრამ… დარწმუნებული ხართ იმაში, რომ ნამდვილად იცით როგორია ილია ჭავჭავაძის ლუარსაბ თათქარიძე? აი როგორ აღწერს მას მწერალი: „თავადი ლუარსაბ თათქარიძე გახლდათ კარგად ჩასუქებული ძველი ქართველი, მრგვალი — უკაცრავად არ ვიყო ამ სიტყვაზედ — როგორც კარგი ნასუქი კურატი. დარბაისელის კაცის შეხედულება ჰქონდა მის ბრწყინვალებასა: თავი ისეთი მსხვილი, რომ თითქო იმის სიმძიმეს მორგვივით სქელი კისერი მხრებში ჩაუძვრენიაო; წითელი, თურაშაულ ვაშლსავით ხაშხაში ლოყები; სამკეცად ჩამოსული ტრფიალების აღმგზნები ფაფუკი ღაბაბი; დიდრონი თვალები, ყოველთვის დასისხლებულნი, თითქო ყელში თოკი წაუჭერიათო! გაბერილი, მეტად გონიერად გადმოგდებული, დიაღ პატივსაცემი და პატივცემული ღიპი, კოტიტა და ქონით გატენილი ბალნიანი ხელები, დამორილი სხვილი ფეხები – ესე ყოველი ერთად და თვითოეული ცალკე გახლდათ თავად ლუარსაბის „ცით მონაბერის სულის” ღირსეული სამკაული. ის „მონაბერი სული“ არსად არა სჩანდა, თითქო ჩამკვდარაო, ისე გაშლილიყო მის ბრწყინვალების ქონშია. ქართველს კაცს არც ქარის შემოტანილი უნდა და არც გატანილი; ის „მონაბერი სული“ ქარად ხომ არ მიიღო ჩვენმა თავადმა?“.

აღწერა მეტად „თვალსაჩინოა“. ჩვენი წარმოსახვა აქტიურად მუშაობს და თითოეული ჩვენგანი დარწმუნებულია, რომ ლუარსაბი ზუსტად ისეთია როგორიც მას წარმოუდგენია და არა სხვაგვარი. „ნასუქი კურატი“ ხომ მაინც ვიცით როგორია… და როდესაც „კაცია ადამიანი“ ან სცენაზე იდგმება ან ფილმად აქცევს ვინმე, შესაძლებელია ერთგვარი შინაგანი კონფლიქტი მოგვივიდეს საკუთარ წარმოსახვასთან და ვთქვათ: „ეს რა საშინელი ლუარსაბია“, ან პირიქით – „ვაა, რა კარგი სახეაო“. პირველ შემთხვევაში ჩვენს მიერ წარმოსახვაში შექმნილი გმირი და განსხეულებული ერთმანეთს ვერ დავამსგავსეთ, მეორე შემთხვევაში კი ერთგვარი თანხმობა დგება და ფანტაზია აღარ აპროტესტებს დანახულს.

საკმაოდ დიდი გადახვევა იყო, მაგრამ ვთვლი – ეს „თავისუფალი სივრცე“ კინოსაც აქვს, როდესაც ის სრულდება და გრჩება სურვილი შენ თავად შენებურად დაასრულო ის.

ამ რამდენიმე დღის წინ, ერთ-ერთ საინფორმაციოში ყური მოვკარი, „გარიგების“ გაგრძელებს იღებს ზაზა კოლელიშვილიო. უცნაურია, სულაც არ მომინდა მისი ნახვა და სიუჟეტისთვის არც მისმენია. ალბათ, ერთგვარ „ანონს“ შემოგვთავაზებდნენ მომავალი ფილმის შინაარსისას. გაგრძელებით ჩემთვის „გარიგება“ „მოკვდა“. ის ემოცია რაც ამ ფილმის ყურებისას მიჩნდება უკვე ფინალში, ის ცრემლები რომლითაც ვტირი ხოლმე მთავარი გმირის ტრაგედიაზე, ჩემი თანაგრძნობა უკვე ყალბი იქნება.

მირჩევნია ნებისმიერი ფილმის რეჟისორმა მე მომანდოს „დასასრულებლად“ ფილმი და თავად „შევავსო“ ის როგორც მსურს. პირველი უარყოფითი დამოკიდებულება ე.წ. გაგრძელებებისადმი „ქალი და მამაკაცის“ გაგრძელებამ გამიჩინა. ალბათ, ჩემი „დასასრული“ და რეჟისორის ერთმანეთს არ დაემთხვა, ალბათ…

ამიტომ, ე.წ. „გაგრძელება“ ზედმეტად სრულყოფილი უნდა იყოს, თან წარმატებული ფილმისათვის, რომ ის ისევე შეიყვაროს მაყურებელმა, როგორც დასაწყისი.

ერთს ვისურვებ მხოლოდ – რეჟისორებო დაგვიტოვეთ „თავისუფალი სივრცე“, რომ ჩვენც „ვითამაშოთ“… თორემ ისე მეტად უინტერესო ხდება ნებისმიერი ნაწარმოები, თუ ყველაფერი უკვე წინასწარ განსაზღვრულია, როგორც ლათინოამერიკულ სერიალში.

ამ ბოლო ხანებში სატელევიზიო თუ ჯერ კიდევ ინტერნეტ-სივრცეში გამოჩენილ ქართულ რეკლამებში ძალუმად იგრძნობა „ლოგინის სურნელი“…  ჰო, სწორედ ლოგინის და არა ეროტიზმის ან სიყვარულის ან სექსუალობის… ერთში „მტყვნელად“ /მომიტევეთ, ზუსტად შეესაბამება/ არც მეტი, არც ნაკლები „თბილისის მერია“ გვევლინება, ხოლო მეორეში სახმარ ობიექტად „მანქანა“… რა მნიშვნელობაა ეს „ნახმარი“ ობიექტი კაცის ნახმარი იქნება თუ ქალის? ორივეგან უხეშად „ნახმარია“. აი, ძალიან არ მიყვარს ბაბუა ფროიდის, ძია იუნგის და ბიძია ფრომის ან რაიხის მოშველიება ხოლმე  რაიმეს ანალიზისას, და მეცინება, სულ სექსუალობის, ლიბიდოს, სუბლიმაციის ან ქვეცნობიერში „რაღაცეების“ ძიება რომ ხდება ხოლმე გარკვეულ ტექსტებში… ჰოდა, ახლა ვინმემ რომ დამაბრალოს, „ინტელექტუალურად მასტურბირებო“, არ გავბრაზდები… მინდა თუ არ მინდა ჩვენს ფარულ სურვილებს უნდა შევეხო და რა ვქნა?აი, თბილისის მაგარ „კაცურ საწყისში“ 37 მანეთიანი „ნოსტალჯის“ ნოტებსა ვხედავ. უფრო სწორედ „მითების“ ნოსტალგიას, ქერათმიანი ლამაზმანები რომ ასე ძალუმად განიცდიდნენ და უყვარდათ აღმოსავლეთის სურნელით გაჟღენთილი ქართველი კაცები… სულაც არ უარვყოფ, უყვარდათ ალბათ… და ქართველი კაცის „პატივმოყვარეობასაც“ ელამუნებოდა, რომ განსაკუთრებული და გამორჩეულია მამრთა შორის… ის კი ავიწყდებოდათ, მოფერებით გათანგულებს, რომ შესაძლოა სხვა არჩევანის შემთხვევაში სულ სხვაგან დაეწყოთ „აღმოსავლური სურნელის“ ძიება ქერათმიან ლამაზმანებს. ჰო, რა ქერათმიანს გადავეკიდე ერთი… მეტად საინტერესო დაკვირვებაა, აი ვასილისა პრეკრასნაია არსად არაა ქერათმიანი, ყველგან „გოლუბაგლაზაიაა“, ხოლო ჩვენი ზღაპრის მეფის ასული შავთვალა და ოქროსფერი ნაწნავებით… აბა მიდი და გაიგე… რას ვეძიებთ და სად, მზეს თუ უღრუბლო ცას…

თემას ავცდი… ლოგინს ვუბრუნდები… სწორედაც… აბა ამის იქით ჩვენი წარმოსახვა არ მიდის და… რატომ? იქნებ იმიტომ, რომ ქვეშაგებელს სულ „პწკიალი“ უნდა იყოს და შეულახავი და ბალიშ-საბანს „ბუნტყა“ არ უნდა გასდიოდეს… აბა იბრდღვნებოდეს როგორც კლიპში, ნახეთ თუ გაჩნდება ეს ნოსტალგია… მაგრამ, ჰოო, აქ გავჩერდი… თავს უფლებას ვერ მივცემ ვინმეს საძინებელში შევიხედო. ეს ყველას პირადი საქმეა, ინტიმია, ინტიმი… ნურც ჩემსაში დაიწყებენ ჭვრეტას და თითის მოშვერას, უი იცი ყველაფერი დალაგებული ქონდაო ან ისეთი არეული იყო, იქ თავის პოვნა არ უჭირდაო?

მაგრამ, აი ეს პირადული ვნება რომ საზოგადო ხდება და ვითომ კმაყოფილი ქალის ბედნიერი „კვნესები“, სინამდვილეში დაუკმაყოფილებელი საზოგადოების ერთგვარი ამოძახილია, მართლა მტკივა. უსაზღვრო „უკომლექსობა“ ისეთივე კომპლექსია, როგორიც ზღვარგადასული „კდემამოსილება“. ეს უფრო ფასეულობათა სრული ნიველირებაა საზოგადოებაში, რომელსაც ვეღარ გაურჩევია სად გაავლოს ზღვარი. არც ისაა დასამალი, რომ სწორედ სქესის ანუ sex-ის მომენტებზე ხაზგასმით საუბარი ყველაზე მეტად ესალბუნება ხოლმე ჩვენს დაუკმაყოფილებელ ქვეცნობიერ სურვილებს და ერთგვარ ეპატაჟსაც /ეპატაჟი – სკანდალური გამოხტომა; ქცევა, რომელიც არღვევს საზოგადოებრივ ნორმებს და წესებს. – ეს მათთვის ვისაც არ ესმის, შენიშვნა მომცეს და მხოლოდ ამიტომ ვამატებ/ შეიცავს. ჰოდა, მეტი არცაა საჭირო. საკმარისია საზოგადოება ალაპარაკდეს, რომ საქმეც გაკეთებულია. შევეხეთ დაფარულს, გამოვავლინეთ ჩვენი უსაზღვრო უკომპლექსობა, გული მოვიოხეთ, გემრიელად „მოვტყანით“, დავაკმაყოფილეთ თბილისის სტუმრები და მეტი რა გვინდა. საქმეც გაკეთებულია, ხელებიც დაგვიბანია.

აი, ერთი ჩემი ტექსტით შეურაცხყოფილი ქართველი მამრი რას მწერს ერთ-ერთ პოპულარულ ფორუმზე: „რითი ამტკიცებ რო არ ეუასებოდათ ქართველი კაცები და დღესაც არ ევასებათ ? ეგ ურბალოდ სენია აქ აბაზიანი ქალების შერქმის და ეგეთი სულელობები ……იქნებ ვინმემ თქვას რო სლავი და რუსი ქალები მახინჯები არიან ….და არცერთ სპეტაკს მამაკაცს თვალიც კი არ წაუვა მათკენ სენია აქ ასეთი ყველა ერთ ხმაში იჯმევინება აბა სხვა რა დაგვრჩენია საქმით ვეღარაფერს ვეღარ ვამტკიცებთ და ვილანძღებით დაბოღმილი დედაკაცებივით…..“. სტილი სრულად დაცულია. ვერ გავიგე გულწრფელად, ვინა ქმნის რუსი ქერათმიანებისგან „აბაზიან ქალებს“, ქართველი „დაბოღმილი მდედრები“ თუ საკუთარ განუხორციელებელ წარმოსახვებში დაკარგული ქართველი მამრები.

მართლაც საინტერესოა რაზეა გათვლილი ეს რეკლამა ან ვისზე? პოსტსაბჭოთა სივრცეზე? მხოლოდ ქალებზე? რა ვქნათ ახლა, ნეტა გერმანელ ან ფრანგ ქალებში ვინაა მამაკაცობის ეტალონი? უკვე დამტკიცებულია ქართველი მამრის ცნობიერებაში, რომ რუსის თუ უკრაინელი ლამაზმანის ოცნების უფლისწულია, თუ რეალში არა, ლოგინში მაინც… ჰოდა, ისევ ჩაკეტილ სივრცეში ვტრიალებთ, რომელსაც „სუსურუკუ“ ერქვა. იქნებ გამოვიდეთ მითების ტყვეობიდან და თვალსაწიერი გავაფართოვოთ?

ოჰ, წარმომიდგენია, რა თვითკმაყოფილებით იფშვნეტენ ხელებს კლიპის შემქმნელები, რა მუუაგარი რამ შევქმენით, ვიღაცას სული ავუფორიაქეთო. არადა, ეს მხოლოდ უგემოვნობაა და ფანტაზიის არქონა. მეტად ადვილია შემოაგდო თემა, რომელზედაც პირზე ხელის აფარებით გვიყვარს საუბარი, ვწითლდებით, ვჩუმჩუმელობთ, მაგრამ ხმამაღლა გვეშინია ვაღიაროთ, რომ მოფერებაც გვსურს, ბალიშ-საბნის დაბრდღვნაც და ხმამაღალი კვნესაც. მავანისთვის ეს მეტად პირადულია და სულაც არ უნდა ის საჯაროდ აქციოს, მავანისათვის კი მიუღებელი. სულ ერთია ვინ როგორ აღიქვამს ამ თემას, ეს არაა მთავარი. მთავარი ისაა, რომ სწორედ ეს ერთგვარად ტაბუირებული თემა კარგი საკბილოა „კრიატივშიკებისათვის“ და ჰგონიათ, მავანის გაღიზიანება მათ „შემოქმედებითობას“ მართლაც რამეს ჰმატებს. არადა, რეალურად პრობლემა ერთი მედლის ორი მხარეა – დაუკმაყოფილებელი საზოგადოება და მასზე მოთამაშე, თავად ამ საზოგადოების ჭეშმარიტი წევრი „კრეატივშიკები“. სულ ესაა, ამის ანიც და ჰოეც.

გაბღენძილ პენისიანი, ჭრელ ჰალსტუხიანი „ტბილისის მერია“ იქით იყოს და არანაკლებ საინტერესოა „ნახმარობა“ ქართულ სექ-ლექსიკონში. აი გულზე ხელი დაიდეთ და ისეთ თქვით, რამდენ ქართველ მამაკაცს არ გითქვამთ, ნუ გაგიფიქრებიათ მაინც, გრძელფეხება, გათქვირულ ძუძუებიან კაბაშემოტმასნილ „ციცოზე“ – ვაჰ რა სახმარიაო… კაი ბატონო, სახმარი თუ არა, რას „გაჟიმავდა“ ან „მოტყნავდაო“ ხომ გაგიფიქრებიათ? Make Love ყველას ავიწყდება. ქართული ლექსიკონი სექს-ლექსიკონი მეტად ფაქიზად გამოხატავს მამრის არა მხოლოდ სექსისადმი, არამედ ქალისადმი დამოკიდებულებას. ამდენად, რატომ გიკვირთ, როდესაც რეკლამაშიც ამაყად შემოდის „ნახმარობა-უხმარობის“ ცნებები? რატომ „უხმარი“ ავტომობილი და არა ახალი? აი, ეს არ მესმის. უკვე გაცვეთილ ნივთზე შეიძლება მართლაც გამოიყენო სიტყვა „ნახმარი ნივთი“, მაგრამ ახალზე რატომ „უხმარი“? იქნებ იმიტომ, რომ ე.წ. „უხმარი“, უბიწო ქალი, მამაკაცის პატივმოყვარეობას ესალბუნება. მოდი და ნუ ეძიებ ახლა ამ რეკლამაში „ქვეცნიობიერ“ ვნებებს ქართველი მამრისა. ყველა ზემოთქმული აქაც არ კარგავს აქტუალობას… „ვუღიტინებთ“ საზოგადოებას იქ, სადაც ყველაზე მეტად მგრძნობიარეა, ყველაზე მეტად დაუცველია და დაუკმაყოფილებელი…

ჰოდა, რეზონანსიც გვაქვს. მაგრამ ეს რეზონანსი კი განსაზღვრავს რაიმენაირად რეკლამის ხარისხს? რეკლამის ცნობადობა არ ნიშნავს, რომ რეკლამა მართლა მუშაობს როგორც რეკლამა და არა როგორც საზოგადოების კომპლექსებზე მოქმედი გამღიზიანებელი.

ვითომდა „გენდერული თანასწორობის“ დასაბალანსებლად, „ნახმარ-უხმარის“ „კრეატივშიკებმა“ რეკლამის ფემინური ვერსიაც შემოგვთავაზეს. და ჰოი საოცრებავ… ერთიანად აღმოხდათ „შეურაცხყოფილ“ ქართველ ქალებს აღფრთოვანების შეძახილები – „რა მაგარიაო“, „აი მასე გინდათო“, ხომ ყველაფერი ნათქვამიაო, ჩვენ თუ „ნახმარები“ ვართ, თქვენ… ნეტში გავრცელებულ ვერსიაში, კლიპის ბოლოს ტექსტია – „შენ რა ყველაფერი უნდა გივარდებოდეს“, შემდეგ გონი ეყოთ და ეს ტექსტი ამოიღეს სატელევიზიოში, ზედმეტად უხამსი იყო…

ჰოდა, არ გამინაწყენდეთ აღფრთოვანებულო ქალბატენებო, საქალბატონეებო და უბრალოდ გოგონებო… აი, არანაკლებ შეურაცხმყოფელია დაუკმაყოფილებელი, გაღიზიანებული, განუხორციელებელი, დაუცველი, აგრესიული ქალის პორტრეტი „ნახმარზე“… ურთიერთობას ყოველთვის ორი აგებს, ცალმხრივი არაფერია სასურველი… ჰოდა, თუ ქალს არ ძალუძს სრულჰყოს კაცი, თავდაჯერებულობა მიანიჭოს მას, გვერდით კაცად აღიქვას, მაშინ რატომ ირჩევთ? იქნებ პრობლემა ჩვენშიაც არის? “+/-”-ის გარეშე წრედი არასოდეს იკვრება. ჰოდა, თუ შენს კაცს „უვარდება“, ეს შენი ბრალიცაა…

აი, წრედიც შეიკრა მგონი. სანამ საზოგადოებაში სქესთა ეს დაუნდობელი ქიშპი და ბრძოლა იქნება ვინ არის დამნაშავე, ვინ უფრო მაგარი, უხმარი თუ ნახმარი, სანამ სხვის საძინებელში ჭუჭრუტანიდან ყურებას არ გადავეჩვევით, ყოველთვის ექნება ე.წ. კრეატივის „მამებს“ საკბილო ჩვენს გაუცნობიერებელ თუ ზოგჯერ გაცნობიერებულ კომპლექსებში. რაც ალხანა ის ჩალხანაო…

კიდევ კარგი არ დამავიწყდა… აი, პლაგიატს რომ ვერ გადავეჩვიეთ, შეიძლება უბრალოდ გავატაროთ და „დავიკიდოთ“, მერე რაო… ამ ჩვენსას „განსაკუთრებული სანელებლები აქვსო“, ჩვენი „გაპწკრიალებული“ ლოგინიო…

ამიტომაც, დიდად ნუ გავბრაზდებით, როდესაც რეალური „კრეატივის“ უკან მეორადი ან უკვე კარგად „ნახმარი“ იდეა გვრჩება ხელში…

——-